Planeta Liberalis

Drogi Anthony!

Zawsze czułam, że Bóg obmyślił na mojego męża konkretną osobę i wpłynie na bieg mojego życia w taki sposób, abym na pewno ją spotkała. Ale mam już 38 lat, a Ten Właściwy wciąż się nie pojawił. Czy mylę się, sądząc, że Bóg ma udział w prowadzeniu do mnie tej osoby, która w Jego zamierzeniu ma być moim mężem?

_______

Nie, nie mylisz się. Bóg nieustannie angażuje się w nasze życie we wszystkich jego wymiarach. Nie inaczej jest z powołaniem do małżeństwa. Bóg wpływa na ludzi, z którymi się spotkamy, i na to, jak dochodzi do naszego spotkania. Bóg naprawdę pomaga w znalezieniu właściwego towarzysza życia. Mówimy nawet w trakcie ceremonii zaślubin: „Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela”.

Ale my, ludzie, zbyt często mamy skłonność do działań autodestrukcyjnych. Innymi słowy: robimy głupie rzeczy. Niemądre działania i decyzje (albo całkowity brak decyzji) wpływają na sposób realizacji naszego powołania do małżeństwa – tak jak wpłynęłyby na jakikolwiek inny ważny aspekt naszego życia. Dzieje się tak z powodu egoizmu. Chcemy tego, czego chcemy. Ale czego chce Bóg? Jeśli chce, abyśmy zawarli związek małżeński, pragnie pomóc nam w urzeczywistnieniu tego zamiaru i to raczej wcześniej niż później.

Bóg NIE wyznacza nam konkretnej osoby na współmałżonka. Działa natomiast w taki sposób, abyśmy spotkali osoby potencjalnie odpowiednie. Musimy mieć rozum i serce otwarte na to, kim są nasi potencjalni współmałżonkowie i postępować tak, aby rozpoznać tę osobę, która sprawi, że miłość zagości w naszych sercach. Jest tajemnicą, w jaki sposób Bóg prowadzi dwoje konkretnych ludzi do małżeństwa. Ale rola człowieka w tym procesie jest bardzo wielka i ostatecznie decyzja należy do nas.

Sakrament małżeństwa łączy dwoje ludzi dobrowolnie ślubujących wzajemne oddanie się sobie. „Dobrowolność” oznacza, że to my dokonujemy wyboru, a następnie Bóg błogosławi nasze postanowienie. Nasza decyzja to także zrezygnowanie z wszystkich innych potencjalnych współmałżonków. Twoim towarzyszem życia mógł teoretycznie zostać kto inny, ale decydujesz się na dozgonny związek z tą osobą, z którą się pobieracie.

Tajemnicą jest, w jaki sposób Bóg łączy rolę wpływającego na bieg zdarzeń z rolą ich obserwatora. Bóg z wielkim zaangażowaniem pomaga ci w znalezieniu kogoś, ale czeka na decyzję tych dwojga, którym pomógł. Dlatego też, niestety, rzeczywiście zdarza się, że – ze względu na wolną wolę człowieka – dwoje ludzi, którym Bóg pomógł, NIE łączy się węzłem małżeńskim. Czy dla któregokolwiek z niedoszłych małżonków to już koniec? Nie! Bóg nadal działa, ponieważ powołanie to coś zbyt ważnego. Może jest ktoś inny gotów ślubować (to znaczy dobrowolnym aktem przysiąc) Ci miłość do końca życia.

Dopóki będzie istnieć wolna wola, dopóty nie dojdzie do pewnych małżeństw, które powinny zostać zawarte. Sądzę, że człowiek mógł przegapić swoją najlepszą szansę na zawarcie małżeństwa, gdy w przeszłości dobrowolnie zdecydował o powiedzeniu „nie” komuś, kto był dobrym, odpowiednim kandydatem na współmałżonka. Nie oznacza to, że wszystko skończone; oznacza tylko, że znalezienie odpowiedniego towarzysza życia może stać się dużo trudniejsze albo zająć więcej czasu niż się spodziewamy itd.

Bóg nie ześle nam kogoś tak po prostu, „przeciwdziałając” brakowi wysiłku z naszej strony, ale raczej doprowadzi nas do właściwej osoby, „współdziałając” z naszymi staraniami. Musimy zacząć spotykać się z ludźmi, wśród których mamy szansę poznać uczciwych katolików stanu wolnego. W przeciwnym razie utrudniamy Bogu zadanie. Nie staje się ono niemożliwe do zrealizowania – ale jest dla Niego trudniejsze Na przykład: jeśli mieszkasz w takim miejscu, gdzie prawie nie ma katolików, i jesteś niechętna, aby się przeprowadzić albo pojechać gdzieś dalej, żeby kogoś spotkać, próbujesz zmusić Boga do uczynienia cudu. Musimy robić to, co do nas należy. Bóg pomaga tym, którzy pomagają sami sobie.

Nie zrzucajmy odpowiedzialności na Boga, twierdząc, że nie zsyła nam „tego jedynego” („tej jedynej”). To prawdopodobnie nasza wina; czy to ze względu na to, że jesteśmy zanadto zajęci, aby się z kimś spotkać; czy dlatego, że mamy zbyt wysokie oczekiwania; albo wymagamy doskonałości w każdym calu; albo pragniemy małżeństwa na naszych własnych warunkach i w określonych przez nas ramach czasowych. Jeśli masz wstąpić w związek małżeński, musisz zabrać się do roboty i zrobić wszystko to, czego potrzeba, aby znaleźć odpowiedniego towarzysza życia.

Zacznij od uświadomienia sobie, że istnieje wiele osób, którą staną się wspaniałymi (i odpowiednimi) towarzyszami życia, gotowymi do spełniania celów małżeństwa – to znaczy wzajemnej miłości i wydania na świat potomstwa dla chwały Bożej. Bóg jest w tym procesie obecny; wiedz więc, że to On jest zawsze Tym, który prowadzi nas do spotkania z innymi ludźmi. Przypatruj się uważnie wszystkim, którzy pojawiają się w Twoim życiu. Nie skreślaj ludzi pośpiesznie. Bądź gotowa (gotowy) otworzyć serce dla wartościowego mężczyzny (wartościowej kobiety). Nie przegap szansy na małżeństwo z kimś dobrym, tylko dlatego, że wydaje ci się, iż gdzieś żyje ktoś lepszy. Zaangażuj również w sprawę swoich rodziców. Mogą ci podpowiedzieć, czy jesteś z właściwą, czy też z niewłaściwą osobą. Częściej niż rzadziej kończy się na tym, że rodzic mówi: „Co z nim (nią) było nie tak?”, bo ich dziecko właśnie rozstało się z kimś wspaniałym i na pozór bez żadnego zrozumiałego powodu. A był to pewnie jakiś głupi powód.

W dzisiejszych czasach potrzeba, byś była w swoich wysiłkach „heroiczna”. Katolikom stanu wolnego nie jest dziś łatwo. Znalezienie odpowiedniego towarzysza życia może wymagać sporych nakładów (zarówno czasowych, jak i finansowych). Z pewnością jednak warto podjąć cały ten trud, który owocuje tym, że obdarzasz miłością męża (żonę), i wiesz, że robisz to, czego oczekuje od Ciebie Bóg.

_______

Tłumaczenie na podstawie:
Anthony Buono, How God works in bringing people together, http://www.6stonejars.com/index.cfm/2008/2/26/How-God-Works-in-Bringing-People-Together

How God works in bringing people together opublikowano na blogu Anthony’ego Buono 6 Stone Jars 26 lutego 2008 r.

Trzeba, by osoby żyjące w małżeństwie zdały sobie sprawę z tego, że ich małżeństwo powstało wprawdzie na skutek ich decyzji, ale ta decyzja została podjęta w wyniku pewnego procesu, który zaczął się w nich bez udziału ich woli. Małżonkowie, którzy zastanawiają się nad tym, jak to się stało, że zainteresowali się sobą i zbliżyli się do siebie, przyznają, że to nie oni zapoczątkowali ten proces. On się „jakoś w nich wziął”. Na ogół analiza przeżyć kochających się małżeństw nie potrafi wyjaśnić, dlaczego właściwie te osoby się pokochały. Jest w tym jakaś tajemnica. Ta właśnie więź, która powstaje między małżonkami, mająca znamiona czegoś przedziwnego, zostaje przez moc sakramentu konsekrowana, wyłączona tylko z porządku doczesnego, oddana Bogu.

Karol Meissner OSB, Wiara i płeć, Poznań 2003, s. 94

God is always involved with all aspects of our lives. It’s no different with the vocation to marriage. He influences the people we will come into contact with and how we come into contact.

But all too often, we human beings have a tendency toward self-destructive tendencies. In other words, we do stupid things. Unwise actions and decisions (or lack of making decisions at all) affect the vocation to marriage we are called to, just as these would affect any other important part of our lives. This happens because of selfishness. We want what we want. But what does God want? If He wants us married, then He wants to help make that happen, and wants it to happen sooner rather than later.

God does NOT have one set person for us to marry. Rather, He influences our coming into contact with potentially suitable partners. We must have our senses and our hearts open to who these potential future spouses are, and take the actions necessary to discovering which is the one that the mystery of love will work in our hearts. How God brings two specific people together is a mystery. But we are very much involved, and it is ultimately our decision.

It’s a mystery how God is both an influence and also a spectator. He is very much involved in helping you find someone, but He awaits the decision of the two he has helped. Therefore, unfortunately, it does happen that, because of free will, two people that God helped do NOT come together in marriage.

God is not going to just send someone „despite” our efforts, but rather in „conjunction” with our efforts.

Anthony Buono, How God works in bringing people together, http://www.6stonejars.com/index.cfm/2008/2/26/How-God-Works-in-Bringing-People-Together

The other day I was reading G. Gordon Liddy’s book of conservative nostalgia, When I Was a Kid, This Was a Free Country. He paints a sunset picture of former times when America was free, farmers could fill in swamps without violating wetland laws, and guns were just guns. People were independent and had character, and made their own economic decisions. The market ruled as it ought, and governmental intrusion was minimal.

The picture is accurate. I lived it. I wish it would come back, which it won’t. It was a world certain to kill itself.

A real-estate developer buys 500 acres along the river from the self-reliant character-filled owner. He does this by offering sums of money that water the farmer’s eyes.

First, 500 houses go up in a bedroom suburb called Brook Dale Manor. A year later, 500 more go up at Dale View Estates. . . . The river now looks ugly as the devil, but this is a wacko issue.

At Safeway corporate headquarters, way off God knows where, the new population shows up as a denser shade of green on a computer screen.

Soon the mall men in the big city hear of the county. A billion-dollar company has no difficulty in buying out a character-filled, self-reliant farmer who makes less than forty thousand dollars a year.

[M]ost of the stores in the country seat [are put] out of business. With them go the restaurants, which no longer have the walk-by traffic previously generated by the stores. With the restaurants goes the sense of community that flourishes in a town with eateries and stores and a town square. But this is granola philosophy, appealing only to meddlesome lefties.

The county’s commerce is now controlled by distant behemoths to whom the place is the equivalent of a pin on a map.

People make more money, and buy houses in Manor Dale Mews, but have less control over their time, and so no longer build their own barns, wire their houses, and change their own clutch-plates. Prosperity is A Good Thing. Its effect is that the children of the hardy yeoman become dependent on others to change their oil, fix their furnaces, and repair their boats.

The new urban majority are frightened by guns. They don’t hunt, knowing that food comes from Safeway and its newly-arrived competitor, Giant. They do not like independent countrymen, whom they refer to as rednecks, grits, and hillbillies. Hunting makes no sense to them anyway, since the migratory flocks are vanishing with the wetlands.

The children of the hardy rustics do not do as well in school as the offspring of the commuting infestation, and are slowly marginalized. Crime goes up as social bonds break down. Before, everyone pretty much knew everyone and what his car looked like. Strangers stood out. Teenagers raised hell, but there were limits. Now the anonymity of numbers sets in and, anyway, there’s no community any longer.

And so the rural character-filled county becomes another squishy suburb of pallid yups who can’t put air in their own tires. The rugged rural individualists become cogs in somebody else’s wheel. Their children grow up as libidinous mall monkeys drugging themselves to escape boredom. The county itself is a hideous expanse of garish low-end development. People’s lives are run from afar.

What it comes to is that the self-reliant yeoman’s inalienable right to dispose of his property as he sees fit (which I do not dispute) will generally lead to a developer’s possession of it. The inalienable right to reproduce will result in crowding, which leads to dependency, intrusive government, and loss of local control.

I’d like to live again in Mr. Liddy’s world. Unfortunately it is self-eliminating. Freedom is in the long run inconsistent with freedom, because it is inevitable exercised in ways that engender control. As a species, we just can’t keep our pants up. But it was nice for a while.

Fred Reed, The Suicide Of Marlboro Man, http://www.fredoneverything.net/Liddy.shtml

I grew up among English people, the oldest of whom were working and raising families . . . [in] the years just before World War I (or, as they always said, „The Great War”). They had a lot of social-conservative attitudes, and in that respect were at one with G. Gordon Liddy. In their young days, they would tell you, the beer was stronger, people looked out for each other, the country wasn’t full of foreigners, kids knew better than to talk back to their elders, murderers were tried, convicted, and hanged, all within a month, and so on. And yet, these oldsters were all socialists. On matters of public policy, you couldn’t give them enough government. Nationalization of the mines? State-provided old-age pensions? National disability insurance? Public housing? Free education? The National Health Service? Bring it on.

„Yeoman farmer” sounds very nice and Jeffersonian, until you think of Ethan Frome or the Joads. Liberty is a wonderful thing, but like every other good, it has a price, and the price for many people was too high. They traded in their liberty for some security, creating the America and the Britain we have today. Nobody twisted their arms about it. They accepted the trade gladly, willingly — indeed, many of them fought bravely, and some even died, so that the trade could be accomplished. The older, freer way of things was, as Fred puts it so succinctly, „self-eliminating.”

We have reached the stage foreseen by Tocqueville, in which „the supreme power… covers the surface of society with a net-work of small complicated rules, minute and uniform… it does not tyrannize, but it compresses, enervates, extinguishes, and stupefies a people, till each nation is reduced to be nothing better than a flock of timid and industrious animals, of which the government is the shepherd.” And aside from a few grumblers like Fred Reed and G. Gordon Liddy, we are fine with it.

What about the future, though? Ours is not the kind of society that can stand still. Will liberty go on diminishing, till biotechnology and neuroscience land us in the state-controlled infantile hedonism of Brave New World? . . . Or is there a road back to a rebirth of liberty? And if there is such a road, do we want to take it?

That last question is the tough one, of course. I am sure, at any rate, that there is a road back.

We can live, and live well, with a lot more liberty in our lives and a lot less government, if we want to. The issue that will define this new century is: Do we want to?

John Derbyshire, Liberty, http://www.nationalreview.com/derbyshire/derbyshire122102.asp

Nasza edukacja domowa właściwie odbywała się wszędzie, i można tak powiedzieć – mimochodem. Np. podczas jazdy samochodem, na dłuższej trasie urządzaliśmy konkursy, podczas których nasze dzieci, nie zdając sobie zupełnie z tego sprawy, przyswajały w zabawie duże porcje wiedzy szkolnej i „pozaszkolnej”. Często podróżowaliśmy po Polsce, zwiedzając ciekawe miejsca i ZAWSZE wynajmując indywidualnie przewodnika, który zupełnie inaczej mówił do dwójki dzieci, niż do szkolnej wycieczki. Robiliśmy podczas takich wypraw dużo zdjęć, które sami wywoływaliśmy, dyskutując i wspominając. Do klasy piątej szkoły podstawowej uczyłam dzieci wszystkiego sama. W szóstej klasie musiałam oddać mężowi matematykę i fizykę. Rozwijała się też swoista wymiana usług z innymi rodzinami, których dzieci też chodziły do szkoły, i też nie były tam niczego uczone. Moją specjalnością przez długie lata, do liceum włącznie, był język polski, historia, biologia i – oczywiście – nauczanie początkowe. Angielskiego uczył bardzo dobry lektor. Kiedy urodziło się nam w 1990 roku trzecie dziecko i okazało się być ciężkim dyslektykiem, jako zaprawiona w boju edukatorka domowa – po prostu „kontynuowałam proceder”. Różnica polegała wyłącznie na tym, że syn zapisany był do małej szkoły niepublicznej, z którą do pewnego momentu udawało mi się współpracować.

[D]obrowolne oddawanie swoich dzieci w ręce obcych, nieznanych i przypadkowych (nie mamy przecież najmniejszego wpływu na to, kogo „władze oświatowe” zatrudniają – jedynym kryterium są wymagane dokumenty…) ludzi, regularnie i na wiele godzin dziennie – uważam za coś nieprawdopodobnie dziwacznego. Mam znajomych wśród miłośników psów i koni (sama mam dwa piękne setery irlandzkie) i wiem, że żaden właściciel rasowego psa ani konia nie chciałby rozstawać się ze swoim podopiecznym tak wcześnie i w ten sposób. Obawiałby się, że inne osoby będą miały niekontrolowany, nieakceptowany i – być może – szkodliwy wpływ na jego cennego pupila. Wszystkie poradniki racjonalnego wychowywania seterów, dogów czy dalmatyńczyków zwracają uwagę na wielkie znaczenie wczesnej więzi emocjonalnej hodowcy i podopiecznego, kształtowanej w stałym kontakcie z jednym opiekunem oraz na nieodwracalne skutki zaniedbań i błędów w tej dziedzinie. Podkreślają konieczność regularnego przebywania właściciela ze swoim wychowankiem i organizowania dla niego sytuacji, w których – przez wspólną zabawę – można osiągnąć u pupila pożądane zachowania i umiejętności… Czy nie na tym właśnie polega, z grubsza rzecz ujmując, wychowanie? A przecież człowiek jest istotą o wiele bardziej cenną, skomplikowaną i – wrażliwą! Błędy i zaniedbania, popełnione we wczesnym dzieciństwie „owocują” szerokim wachlarzem przeróżnych trudności charakterologicznych i adaptacyjnych. Z mojego doświadczenia wynika, że większość tzw. nerwic szkolnych powstaje we wczesnym dzieciństwie, a rola przedszkola od 3. roku życia wydaje się tutaj niedoceniana i przemilczana. O żłobkach nie wspominając. Tymczasem coraz więcej osób dobrowolnie pozbywa się kontaktu fizycznego i emocjonalnego z własnymi dziećmi, posyłając je np. do przedszkola już w wieku 2,5-3 lat. Ludzie ci święcie wierzą, że „to dla dobra dziecka”, że „będzie miało lepszy start”. Pozbawiają się więc możliwości uczestniczenia w jego rozwoju, pozostawiając to obcym, nieznanym ludziom. Narażają je na silne, negatywne emocje, związane z ciężkim naruszeniem poczucia bezpieczeństwa oraz na przeżycia, o których na pewno nigdy się od tak małego dziecka nie dowiedzą, a które często „wloką się” za nim przez całe życie. Nie chcą, nie potrafią lub nie mogą być przewodnikami swoich dzieci w świecie, w odkrywaniu i interpretowaniu tego świata. Mimo, że są to często ludzie rozsądni, wykształceni i odnoszą sukcesy w trudnych, odpowiedzialnych rolach zawodowych – w sposób dla mnie niepojęty wierzą, że ich trzy-, cztero- lub pięciolatek nauczy się czegoś cennego i dobrego od trzydziestoosobowej grupy równolatków, dozorowanych przez jedną „panią”, od której władze szkolne oczekują tylko dwóch rzeczy: żeby nie było wypadku i żeby „został zrealizowany program”. Wiem, że dom, rodzina, przyjaciele to naturalne środowisko człowieka, i że liczenie rzędów pierniczków na blasze z babcią to lepsza (bo naturalna) lekcja arytmetyki, niż sztuczne sytuacje w klasie.

[Z]nam bardzo wiele osób, których dzieci, zgodnie z obowiązującym przymusem – do szkoły chodzą, przebywają tam codziennie po wiele godzin, a następnie, po powrocie do domu – są od nowa wszystkiego uczone przez domowników, tym razem skutecznie.

[M]oi Rodzice, choć nie byli sławni, mogliby [...] służyć za przykład takiej rodzinnej korporacji edukacyjnej. Oboje byli najmłodszymi dziećmi pośród licznego rodzeństwa. W wyniku „nikomu nieznanych procesów”, ot tak, po prostu i nie wiadomo, jak i kiedy, w wieku 5 lat umieli dobrze czytać, pisać i liczyć. Umiejętności te zdobyli bez żadnego wysiłku, towarzysząc po prostu starszemu rodzeństwu, które uczone było w domu przez tych najstarszych. W większości znanych mi wieloosobowych rodzin taka sytuacja jest powszechna. Tam, gdzie nie istnieją problemy rozwojowe – wystarczy wrodzona, spontaniczna ciekawość dzieci, żeby niejako mimochodem przyswajały wszelką wiedzę i informację, na jaką się natkną. Jeżeli to będzie zielony żuczek na spacerze w lesie, to zapytają o niego, a otrzymaną odpowiedź zachowają na długo, bo oprócz czystej informacji słownej, będzie ona miała dla nich i zapach lasu, i szelest liści i poczucie bezpieczeństwa, wynikające z bliskości zaufanej osoby i indywidualnego kontaktu.

W tym bliskim kontakcie można (i trzeba) dziecku przekazać swój światopogląd, a więc i system wartości, swoje przemyślenia, ale i wątpliwości. W dziedzinach, w których nie czujemy się mocni – możemy razem z dzieckiem, na jego oczach zdobywać tę wiedzę, podając ją następnie w formie przystępnej i zrozumiałej. Ja, jako dość doświadczona matka i babcia (troje dzieci i troje wnucząt) wiem, że przyznanie się do niewiedzy i poszukiwanie odpowiedzi razem z dzieckiem – nie tylko nie umniejsza autorytetu rodzica, ale wręcz przeciwnie, uczy dziecko szacunku dla rzetelności i uczciwości. Tak wychowywany człowiek ma też szansę być wolnym wewnętrznie, bez względu na zewnętrzne okoliczności.

Człowiek, nawet bardzo malutki, potrzebuje przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa. Tę najbardziej elementarną potrzebę zaspokoić może tylko stabilny kontakt psychiczny i fizyczny z najbliższymi osobami. Aby móc opuścić swoją mamę choćby na moment, trzeba najpierw wiele razy przekonać się, że można do niej w dowolnym momencie wrócić, ponieważ ona nie „znika” np. za drzwiami. Takie pozytywne doświadczenia umożliwiają maluchowi coraz dłuższe przebywanie we względnej izolacji (chociażby pod stołem!), gdzie dziecko już ok. 2-3 roku życia, manipulując zabawkami – przetwarza swoją wiedzę i kontakty społeczne, klasyfikuje zdobyte doświadczenia i próbuje je „zastosować” wobec misiów czy lalek. Tak uczy się po prostu żyć. Uczy się też przebywania z samym sobą, co w przyszłości zaowocuje umiejętnością refleksji i autorefleksji, którą psychologowie nazywają „wglądem w samego siebie”. To niezwykle cenna i pożądana umiejętność, ponieważ w przyszłości gwarantuje optymalną kontrolę nad swoim życiem i postępowaniem, możliwości szybkiej autokorekty, a w efekcie tak osławioną i pożądaną „asertywność”. Cisza i spokój sprzyjają temu procesowi.

Jeżeli człowiek ma zaburzone poczucie bezpieczeństwa, to dominującym odczuciem staje się niepokój i lęk. Ten lęk jest najczęściej nieokreślony. Wtedy samotność staje się nie do zniesienia. Stale włączone radio czy telewizor mają zagłuszyć poczucie zagrożenia i odwrócić naszą uwagę od narastającego napięcia. W domach, gdzie takie urządzenia dominują, relacje między członkami rodziny nie mają się jak i kiedy rozwinąć. Ludzie ci nie rozwiązują swoich problemów, tylko np. żyją życiem serialowych postaci. Znam, niestety, takie domy, gdzie każdy (nawet sześcioletni!) członek rodziny ma w swoim pokoju własny zestaw, składający się z radia, telewizora i komputera. Każdy żyje swoim na wpół wirtualno-medialnym życiem, wpływ rodziców na dzieci jest tylko formalny, a treści, płynące z głośników i ekranów są traktowane jak prawdy objawione… Myślę, że człowiek, mimo postępu techniki, jest wciąż taki sam – ma określone potrzeby psychiczne: bezpieczeństwa, miłości, bliskości, uznania czy sukcesu. A do ich realizacji potrzebny mu jest – do końca życia – drugi, bliski człowiek. Właściwym miejscem dla takich relacji powinien być dom, w którym dziecko znajdzie i bliskość, i samotność i intymność.

Natalia Dueholm, Cisza, spokój, bezpieczeństwo – czy to właśnie nasze dziecko znajdzie w szkole?, Rozmowa z Barbarą Kozieł-Graczyk, http://www.edukacjadomowa.piasta.pl/koziel-graczyk.html

[A]s fun as it is at times – and as exceptional as its cast is – the new Manchurian Candidate [the 2004 remake (by Jonathan Demme) of the 1962 original (by John Frankenheimer)] limps behind its predecessor.

The main reason is These Times of Ours.

Four decades ago, George Axelrod’s script for the original film, adapted from the Richard Condon novel, packed a fierce emotional wallop. Those were the days of Camelot and the New Frontier. But Candidate was paranoid. And it was prophetic. Within months of its release, JFK was murdered in Dallas. The war in Vietnam escalated. Then King was gone. Then Bobby Kennedy. Then came Watergate. Maybe The Manchurian Candidate was too prophetic. Shortly after the JFK assassination, the movie dropped out of sight and was withheld from public viewing for 25 years. People talked about it, but nobody saw it. It became, well, legend.

Today, though, we live smack dab in The Age of Paranoia. We’ve seen the Emperor without his clothes (literally, in Clinton’s case). When planes hurtle into the World Trade Center, we mechanically ask, “Did the President know ahead of time?” During Campaign 2004, we realize instinctively that already “the fix is in.” So when we watch the new Manchurian Candidate, which offers a scenario where multinational corporate greedheads surgically tamper with the brain chemistry of Gulf War vets, we shrug and say, “So what?” It’s old hat.

Wally Conger, Manchurian Candidate Redux, http://wconger.blogspot.com/2004/08/manchurian-candidate-redux.html

[Warren Spector said:] Back in the fall of ’97, we were researching real-world conspiracies we could use as the foundation for the Deus Ex fiction and one of the designers found a reference to this place called Mt. Weather. „What the heck is that?” I asked, but after some digging, the obscure reference blossomed into a great story. It turns out the U.S. government has had plans in place since the Eisenhower administration to send members of the executive branch of the government into hiding in the event of national emergency (which, at the time, translated as „nuclear holocaust”).

An executive order authorized the creation of a secret, underground city at Mt. Weather in Virginia, to be manned at all times by several hundred people, just waiting for the end of the world. It was all tied up with FEMA (an agency about which conspiracy theories abound). Anyway, in the event of a national emergency, some government leaders would be moved to Mt. Weather, some to an underground base below the Greenbriar resort in West Virginia, and others to as many as 45 other secret bases scattered about the country. The idea was/is to ensure the continuity of government once the emergency ended.

There are a couple of things to bear in mind, however. Over the years, each successive president has expanded either the definition of „national emergency” or the scope of the powers granted the government officials who would move to these underground bases. I actually got copies of all the executive orders and it’s kind of scary, even for a non-conspiracy-guy like me.

Post-Reagan, the definition of „national emergency” means „whatever the president decides,” and the extent of the shadow government’s power is now truly mind-blowing — taking control of all cars, trucks, buses, trains, planes, telephones, radio stations, TV stations, newspapers, etc. for the duration of the emergency — as constitutional rights go out the window. And the REALLY scary bit is that there’s nothing in any of those executive orders that deals with how you END a national emergency and restore all those pesky rights!

The original DX plot had a series of missions involving the White House and Mt. Weather, but the whole scenario ended up getting scaled back for time and feasibility reasons (and the fact that some other plot changes made Mt. Weather unnecessary). It still makes for some neat DX backstory stuff, though. And, little did we know it would become real-world relevant! I mean, when the story about Bush’s shadow government broke earlier this year, Congress may have been shocked, but the members of the DX team were all, like, „Yeah, so what else is new?… „

Deus Ex Team, DX1 Continuity Bible, http://archive.gamespy.com/articles/april02/dxbible/dx3/index3.shtm

The Lew Rockwell Show, Podcast 8: Hans-Hermann Hoppe & Lew Rockwell, The Scam Called the State, http://www.lewrockwell.com/podcast/?p=episode&name=2008-07-29_008_the_scam_called_the_state.mp3

Kościół, ukazując powołanie małżonków do przeżywania aktu seksualnego jako spotkania z Bogiem, w wyjątkowy sposób podnosi jego godność. Ludzki akt miłości staje się święty obecnością Boga. To sakramentalne spotkanie z Jezusem Chrystusem wynosi małżonków ku niebu: uszlachetnia, oczyszcza, uświęca miłość ludzką.

[P]ożycie seksualne nie jest tylko aktem biologicznym, bo tak myślą ludzie przesiąknięci laicką kulturą. Akt seksualny małżonków angażuje również duchowy wymiar człowieka. [...] Staje się aktem w pełni ludzkim, gdy wyraża miłość coraz bardziej będącą darem z siebie, gdy odbywa się w małżeństwie „na dobre i na złe”, aż do końca życia.

Znak obecności Boga pośród kochających się małżonków jest bardzo konkretny i wyraźny i, co najważniejsze, pokazuje, że Bóg może działać w każdej chwili małżeńskiego życia. Taki znak tworzą sami małżonkowie poprzez swoje ciała. Jest to znak żywy. Cielesna bliskość małżonków tworzy widzialny znak ich wspólnoty, która jest powołana do stania się znakiem miłości i jedności. Małżonkowie tworzą znak obecności Boga, gdy są cieleśnie razem – gdy razem żyją pod jednym dachem, a nie są rozdzieleni przez wyjazd jednego z nich do pracy za granicę, gdy razem się modlą, gdy rozmawiają ze sobą, gdy pomagają sobie w codziennym życiu, choćby sprzątając mieszkanie, gdy się wspierają, pocieszają, gdy obdarzają się czułością, pieszczą się, współżyją seksualnie (śpią w jednym łóżku). Ten znak wymaga wypełnienia duchowego, aby był znakiem miłości, aby cielesne bycie razem stało się komunią – wspólnotą prawdziwej jedności małżeńskiej – duszą, sercem i ciałem.

Gdy małżonkowie umieją w wierze zinterpretować swoją miłość, wtedy jej różnorodne przejawy wyrażone poprzez ciało (pomoc, modlitwa, rozmowa, pieszczota, akt seksualny) stają się dla nich znakami sakramentalnymi, czyli znakami, poprzez które mogą rozpoznać obecność Boga przychodzącego do nich. Gdy żona czuje się kochana przez męża, może powiedzieć, że przez jego miłość (wyrażoną poprzez jego męskie ciało) sam Bóg przychodzi do niej i objawia jej swoją Miłość. Jeżeli mąż czuje się kochany przez żonę, to może uznać, że jest ona dla niego prawdziwym darem Boga, poprzez który Bóg zapewnia Go o swojej miłości i trosce. Miłości towarzyszy często krzyż, ale i on staje się drogą oczyszczenia człowieka i nauczenia go miłości.

Gdy patrzymy na małżeństwo z perspektywy odkupienia, wierzymy, że odkrycie tak rozumianego powołania jest zamysłem pełnego miłości i mądrości Boga. Tylko ta perspektywa budzi szacunek dla najstarszego powołania na świecie, objawionego ludziom już w raju.

Ksawery Knotz OFMCap, Obrona wiary katolickiej czy negacja sakramentu małżeństwa?, http://www.mateusz.pl/wdrodze/nr418/04.htm

I always want to add a prefix to this scrawl. „EDUCATE THE MASSES AND THEN smash the state”.

I always come back to the phrase „IDEAS ARE ALSO WEAPONS” which in this context is best summed up in this excerpt from Voluntary Resistance (By Carl Watner) „Public buildings may be destroyed, public officials murdered, but such efforts will never bring about the destruction of the idea of the State. The State is a state of mind, an idea which cannot be harmed by violence. Ideas can only be attacked with better ideas.” And we desperately need to use our public spaces to communicate such ideas.

Russell Higgs, Pessimism of the Intellect, Optimism of the Will, http://www.flickr.com/photos/russell-higgs/227156040/

My blog gets its name from 1984, where Orwell painted perhaps one of the most fundamental necessities to freedom. „Freedom is the freedom to say that two plus two make four.” Why is this important? Because it encompasses three necessities to freedom – the freedom to think the truth, to speak the truth, and to act on the truth.

How can one understand anything, for example, in a world where every answer is considered possible, and there are no wrong answers to questions, only different perspectives. Well, here’s what I have to say: the freedom to be wrong is worthless without the freedom to be correct.

[J]ust because the majority has been convinced that 2 + 2 = 5, doesn’t mean that I will silence my protests. I will continue to fight for 4 that I may remain free, and that I may inspire others to speak for the truth, and to act on it.

Alex Ramos, 2 + 2 = 4, http://freedom224.blogspot.com/2007/01/2-2-4.html

This document is intended to summarize the key backstory information behind the Deus Ex universe. It is comprised mostly of excerpts from the design documents of Deus Ex 1, with a few additions and modifications for the sake of maintaining consistency with the final game.

[M]uch of the backstory detailed below never made it into the final game. Some of the events described were intended to be missions (Texas, the space station, moon base, Mt. Weather; etc.), and a lot of that content either doesn’t appear in Deus Ex or does so in glancing, fragmentary ways.

The year is 2052 and the world is an even more dangerous and chaotic place than it is today. Terrorists operate openly, killing thousands; drugs, disease, pollution and, of course, El Nino kill even more. The world’s economies are close to collapse and the gap between the insanely wealthy and the desperately poor has grown to the size of the Grand Canyon. The media openly encourage the worst in mankind. Still, this is not just Another Grim Dystopic Post-Apocalyptic World™. Deus Ex is set „10 minutes before the apocalypse.” There is still hope.

In the largest urban areas of the world . . . life is grim. A growing variety of drugs offers pleasure and ensures suffering to an ever larger user-base. Crime has become a larger problem than ever. At street level, cities like New York and Paris are little more than armed compounds where drug dealers and users prey on the powerless and vie with the poor for access to scant resources. The most committed among the urban rich have moved up or in, to the tops of whatever skyscrapers remain standing or to protected enclaves in places like New York’s Central Park.

The government’s main role seems to be to prevent the chaos of the streets from reaching the wealthy elite. The police become more and more aggressive (and less concerned with individual rights) with each passing day. . . . Supermarkets still offer food (though the selection may be limited and barter may work better than paper money).

Increasing terrorism is a matter of serious concern to both the urban rich, who look down on the world from on high, and to the suburbanites, who live in blessed isolation. In small, gated communities of luxurious single-family dwellings, life is good. These communities are often surrounded by somewhat larger developments constructed for support personnel. The gated communities are well-defended and tough to get into (unless you have appropriate clearance) and tougher still to survive in if you don’t belong. Though most of the luxury communities are ultramodern, some are constructed to resemble medieval castles (which is, basically, what they are).

The key thing to realize about the world is that it is very much a world of „Haves” and „Have Nots.” There’s almost no middle class left. There’s little left of the American Dream anywhere in the world. The rich and powerful are on top of the world. The poor and downtrodden live largely without hope of bettering their lot. The shrinking middle class lives under the control of governments (and conspirators it doesn’t even know about).

[In the world of Deus Ex there are] three types of humans:

• Total humans consider themselves purse and are at the top of the heap. They need augmented humans but fear and distrust them. Most total humans don’t even know nano-augmented humans exist.
• Mechanically augmented humans have their own airport security systems and have to register with government authorities. They are second-class citizens, looked down upon even by the non-augmented poor. There’s no way a mechanically augmented human can pass for normal for very long. They’re not allowed in certain locations and have separate facilities, ostensibly tailored to their unique needs but really as a way of controlling them.
• Nano-augmented humans are resented by their mechanically augmented brothers and sisters. They’re as powerful as mechanically augmented humans but suffer none of the stigma associated with augmentation. They can pass through airport security and mingle with humans freely.

America is in a constant state of tension. The borders are guarded by the Armed Forces, customs is deadly serious, immigration laws have been tightened dramatically, and nationwide martial law seems imminent.

For well over a hundred years, Europe had been under the economic influence of the Illuminati (through the Bilderberg Group) and later became a financial satellite of Majestic 12 (think the European Monetary Union happened spontaneously?) Control of Europe’s finances became a reality in 2003 when, following national elections, the UK adopted the European standard currency. With that event and the fall of NATO, the leaders of the conspiracy were able to turn economic control into political control.

Still, Majestic 12′s influence is not all encompassing. Despite the collapse of NATO, the powers that be are still in the process of assembling a new coalition of nations. Meanwhile, the rise of chaos and civil war has fragmented the nations of Europe and made Majestic 12′s goal of unification under a single coalition umbrella more difficult to achieve than expected.

Other than Mexico . . . South America hasn’t changed much since the turn of the century. If anything, the continent is, as a whole, more prosperous than in the past. Though business is booming (much of it illegitimate) South America remains as fragmented in the 2050′s as it was a hundred years earlier. Governments turn over regularly, through coup or election, but the average citizen who survived the ravages of disease hardly notices the difference. The poor remain desperately poor, the rich obscenely rich. It’s as if government is irrelevant, as if some other force remains consistent though politicians come and go.

The African continent is beginning to emerge as a place of growth and change.

Over the last fifty years, many Hong Kong expatriates have moved to Africa, resulting in the establishment of thriving Afro-Asian communities. (Afro-Asian chic is spreading rapidly through the worlds of pop culture and fashion). Though it will never displace Hong Kong, the New Hong Kong section of Lagos, Nigeria, is one of the continent’s most active, successful and chaotic cities — not unlike Casablanca during World War 2.

Aside from a few small pockets of freedom (described as „anarchy” in Majestic 12 propaganda), like Lagos, Africa is almost entirely under the thumb of the conspirators as the game begins.

Essentially untouched by world events, China has emerged as a world leader, supplanting the United States and Europe as centers of education and industry.

Hong Kong, though a part of the Chinese/Majestic 12 empire, remains more chaotic than one might think. Though repression is extreme, the urge for freedom is strong and thriving black markets keep Hong Kong’s tradition of free trade and entrepreneurism alive and well.

The Middle East has long been under the control of the Illuminati, and later, Majestic 12. These groups held the reins on international terrorists based in the region, and the Bilderberg Group controlled the oil companies that had a stranglehold on the regions finances.

With the successful pan-Arab invasion of Israel in 2022, Majestic 12 control of the region is total.

As far as life on other planets goes, we still haven’t encountered any, at least none that can be acknowledged publicly — rumors continue to abound that we were visited by aliens a century or more ago and the governments of the world are keeping it secret.

For centuries, the Illuminati pursued a plan to bring the world to its knees, and at long last, create One World Government. Over those hundreds of years, it grew, changed, added arms, subtracted arms, adapted to changing times, and made itself a driving force behind nearly every major event.

The Bilderberg Group controlled financial matters around the world through vast mining operations, control over the Federal Reserve Board, the Eurobank and the World Bank as well as through its stranglehold on the world’s supply of gold.

Majestic 12 was the Illuminati’s technology and communications leader. It doles out technological advances and stores those the world is not yet ready for (or those too powerful to give to potential enemies). It controls the supply of drugs — licit and illicit and can introduce new diseases as it wishes (diseases for which it already has a cure ready and waiting, of course). Majestic 12 is also charged with influencing and, where possible, managing the world’s intelligence organizations.

Satellite communications (phones, intercontinental computer links, television, etc.) proved little challenge — other than some pirates, all of the media are under the control of Majestic 12. The Internet, particularly Internet 3, proved dicier. In this arena, Majestic 12 set up vast monitoring operations and used inefficient, old-fashioned strong-arm techniques to shut down content providers large and small who posted things they didn’t want posted. Many a poster simply disappeared after a handful of dangerous messages.

These methods were effective only when Majestic-12 was prepared to expend significant resources over extended periods of time. They needed something better, more automated, more fundamental to the underlying communications grid. To this end, they created the Aquinas Protocol, a TCP/IP-like low-level packet-routing scheme. Through great media fanfare and government backing, they were able to build Aquinas into the backbone of almost every digital network on the planet, allowing them to physically route all global communications through a massive monitoring station underground at Area 51. Morpheus (still functioning at Everett’s hideout in Paris), Daedelus, and finally Helios are successively more advanced manifestations of the automated surveillance, prediction, and enforcement made possible by Aquinas.

When Daedelus [A.I.] began sifting through the information on the Majestic 12 net, it quickly discovered two things of significance:

• It learned how grim a place the world was for most people — what with war, disease, famine, poverty, crime — and it seemed these problems were getting worse, not better, despite the existence of the secret societies theoretically in charge of the whole mess. In fact, the ruthlessness of world leaders — their willingness to sacrifice millions of people, if that’s what it took to achieve their goals — seemed less than human to the inhuman Daedelus.
• It learned that the most recent and most deadly threat to mankind — the Gray Death — was of human origin. It wasn’t a natural thing.
• Daedelus determined that solutions to these problems existed. Some of them depended on convincing or coercing the masses to curb their less noble impulses.

As similar as they are, J.C. and Paul have very different personalities — Paul’s more flamboyant, more out-going and far less serious. J.C. Denton worries a lot that his older brother, sharp as he is, will get himself in trouble someday because he isn’t paranoid enough.

Deus Ex Team, DX1 Continuity Bible, http://archive.gamespy.com/articles/april02/dxbible/

Msgr. Camille Perl, Vice President of the Pontifical Commission Ecclesia Dei (PCED) has recently responded with a letter dated May 23, 2008, to questions I invoked regarding the official canonical status of the Society of St. Pius X and those Catholics who attend their chapels to fulfill their Sunday obligation.

[Msgr. Camille Perl wrote:] Statements made by Cardinal Castrillón need to be understood in a technical, canonical sense. Stating that the Society of St. Pius X „is not in formal schism” is to say that there has been no official declaration on the part of the Holy See that the Society of St. Pius X is in schism. Up to now, the Church has sought to show the maximum charity, courtesy and consideration to all those involved with the hope that such a declaration will not eventually be necessary.

[T]he Masses offered by the priests of the Society of St. Pius X are valid, but illicit, i.e., contrary to Canon Law. The Sacraments of Penance and Matrimony, however, require that the priest enjoys the faculties of the diocese or has proper delegation. Since that is not the case with these priests, these sacraments are invalid.

While it is true that participation in the Mass at chapels of the Society of St. Pius X does not of itself constitute „formal adherence to the schism” (cf. Ecclesia Dei 5, c), such adherence can come about over a period of time as one slowly imbibes a schismatic mentality which separates itself from the teaching of the Supreme Pontiff and the entire Catholic Church. While we hope and pray for a reconciliation with the Society of St. Pius X, the Pontifical Commission „Ecclesia Dei” cannot recommend that members of the faithful frequent their chapels . . . We deeply regret this situation and pray that soon a reconciliation of the Society of St. Pius X with the Church may come about, but until such time the explanations which we have given remain in force.

As we already stated to you in our letter of 4 July 2007: „This Pontifical Commission does its best to transmit responses which are in full accord with the magisterium and the present canonical practices of the Catholic Church. One should accept them with docility and can act upon them with moral certainty.” We would further add that no dicastery of the Holy See will give other responses than those which we have given here.

Brian Mershon, PCED confirms officially: Society of St. Pius X within the Church, not in formal schism; Catholics commit no sin nor incur any canonical penalty for Mass attendance, http://www.renewamerica.us/columns/mershon/080711

I want to state that I do not condemn the position of the SSPX since it was our own position for 20 years. During most of these years, it is my opinion that I, personally, and traditional Catholics in general, tended to live a ‘Practical Sedevacantist Catholicism’.

This means living the Catholic faith as if there were no Pope or hierarchy to whom we were bound to be submissive and from whom we were bound to receive authorisation for our activities. It is when we accept that he is the Pope in name alone, but practically we reduce his authority over us to nearly nothing at all. For example, when the Archbishop consecrated the four bishops against the explicit will of Pope John Paul II. I think that this was ‘Practical Sedevacantist Catholicism’ in action. When Catholic life had come to this state, jurisdiction is not even an issue. The issue was living to survive the madness that was infesting the Church. Was ‘Practical Sedevacantist Catholicism’ right or wrong? I cannot answer and I do not judge it. It was the way many of us survived.

From the moment one recognises Benedict XVI as truly the Pope, ‘Practical Sedevacantist Catholicism’ gives way to ‘Practical Papal Catholicism’; it is inevitable. Even though there be a war raging about us in the Church, we still have to make the move towards the Barque of Peter by abandoning ‘practical Sedevacantist Catholicism’ for ‘Practical Papal Catholicism’ where the Pope has primacy of jurisdiction over each one of us. We join ranks with him for our own salvation; and after that, we join ranks with him in the battle for the life of the Church. . . . however one understands the last 20 years, something new has begun with Pope Benedict XVI and the tide has turned.

For 20 years we have been living in a state of necessity where we lacked authorisation for what we needed, particularly for the Heavenly Bread, confessions, marriages and religious professions. We did as we could. We presumed authorisation for everything we needed. It was not the best situation, but we did what we did because we could not see any other way of surviving.

Then Pope Benedict XVI noticed us and in a clear voice he announced through the Motu Proprio that the old Mass was authorised and that he would give us all that we need and more: Mass, Ritual, jurisdiction for Confessions, marriages, religious professions and the exclusive use of the 1962 Missal in our communities. It is clear that he knows that the war is not over since he is himself working at restoring all things in Christ. He calls us to answer his call and accept the bread he offers us in abundance from his open arms.

Fr. Michael Mary FSSR, Supplied Jurisdiction or Fresh Bread Through the Back Window, http://papastronsay.blogspot.com/2008/07/supplied-jurisdiction-or-fresh-bread.html